Ξυπνούν παλιοί ρόλοι, παλιές ανάγκες, παλιές πληγές.
Και μαζί, εκείνο το παιδί που κάποτε ζητούσε να το δουν, να το ακούσουν, να το αγαπήσουν.
Στο τραπέζι δεν υπάρχουν μόνο γέλια.
Υπάρχουν και μνήμες, σιωπές, απουσίες.
Και ίσως εκεί να κρύβεται η ουσία:
να αντέξεις αυτό που νιώθεις,
να αγκαλιάσεις την ιστορία σου
και να επιτρέψεις στη χαρά και τη θλίψη να συνυπάρχουν.
https://www.instagram.com/reel/DXBxQ39jYFs/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
Όμως η αληθινή θυσία δεν είναι η αυτοακύρωση.
Είναι να αφήνεις τις φαντασιώσεις:
ότι ο άλλος θα σε καλύψει, θα σε σώσει, θα είναι όπως τον θέλεις.
Η αγάπη δεν είναι έλεγχος ούτε εγγύηση.
Είναι επιλογή, ρίσκο και αποδοχή του Άλλου όπως είναι.
Και μόνο ό,τι δίνεται ελεύθερα
μπορεί πραγματικά να υπάρξει.
https://www.instagram.com/reel/DW4EQR0E84L/?utm_source=ig_web_button_share_sheet
Γιατί ένας καλοκαιρινός έρωτας μπορεί να μείνει αξέχαστος, ακόμα κι αν κράτησε μόνο λίγες ημέρες;
Σε αυτό το βίντεο εξηγούμε γιατί οι καλοκαιρινοί έρωτες βιώνονται συχνά πιο έντονα και πώς η αίσθηση ότι κάτι είναι προσωρινό μπορεί να δυναμώσει την επιθυμία.
Μέσα από την ψυχαναλυτική προσέγγιση, ανακαλύπτουμε γιατί κάποιες σύντομες γνωριμίες αφήνουν ένα αποτύπωμα που διαρκεί πολύ περισσότερο από τον χρόνο που κράτησαν.
Γιατί μερικοί έρωτες δεν έρχονται για να μείνουν.
Έρχονται για να μας θυμίσουν ότι μπορούμε ακόμη να αισθανθούμε.
Η Άνοιξη δεν ανθίζει παντού ταυτόχρονα.
Και το ίδιο ισχύει και για εμάς.
Δεν υπάρχει σωστή στιγμή για να “προχωρήσεις”.
Δεν υπάρχει κοινός ρυθμός επούλωσης.
Κάποιοι ακόμη πενθούν.
Κάποιοι ακόμη επεξεργάζονται.
Και αυτό δεν είναι αδυναμία.
Είναι μέρος της διαδρομής.
Γιατί η αληθινή αλλαγή δεν πιέζεται.
Έρχεται όταν είσαι έτοιμος.
Η ησυχία δεν είναι πάντα γαλήνη.
Και η σιωπή δεν είναι πάντα ένδειξη ωριμότητας.
Μερικές φορές δεν έχουμε ξεπεράσει κάτι.
Απλώς έχουμε μάθει να μην το δείχνουμε.
Η αληθινή ωριμότητα δεν είναι να μην θυμώνεις ή να μην πληγώνεσαι.
Είναι να μπορείς να αναγνωρίζεις αυτό που νιώθεις και να το εκφράζεις.
Γιατί όταν δεν μιλάς για κάτι που σε πονά,
δεν το αφήνεις πίσω σου.
Το κουβαλάς μαζί σου.
Στις σχέσεις συναντάμε συχνά το ίδιο μοτίβο:
εκείνη προσπαθεί περισσότερο, εκείνος απομακρύνεται.
Μοιάζουν αντίθετοι.
Όμως πολλές φορές δεν είναι.
Η γυναίκα που υπερλειτουργεί φοβάται την εγκατάλειψη.
Ο άντρας που αποσύρεται φοβάται την έκθεση.
Δύο διαφορετικές άμυνες.
Το ίδιο τραύμα.
Και όσο ο ένας κυνηγά, τόσο ο άλλος κρύβεται.
Η αλλαγή ξεκινά όταν το ζευγάρι καταλάβει ότι δεν μιλούν μόνο οι σύντροφοι.
Μιλούν και οι παλιές τους πληγές.
Γιατί πίσω από την υπερλειτουργία και πίσω από την απόσυρση, υπάρχει το ίδιο αίτημα:
«Μείνε λίγο ακόμα και άκουσέ με.»
Ένας ακόμη κύκλος συναντήσεων στον ΙΑΝΟ ολοκληρώνεται.
Έξι συναντήσεις, δεκάδες ερωτήματα, αμέτρητες στιγμές σκέψης, συγκίνησης και ουσιαστικού διαλόγου γύρω από τις σχέσεις, τον έρωτα, τη γυναικεία και την αντρική ψυχή.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς που ήσασταν μαζί μας. Για την παρουσία σας, την εμπιστοσύνη σας και τη διάθεση να μοιραστείτε, να ακούσετε και να αναζητήσετε.
Οι συναντήσεις αυτές δεν θα είχαν το ίδιο νόημα χωρίς εσάς.
Κλείνουμε αυτόν τον κύκλο με ευγνωμοσύνη και ανυπομονούμε για όσα θα δημιουργήσουμε μαζί στη συνέχεια.
Γιατί η αναζήτηση δεν σταματά εδώ.
Συνεχίζουμε μαζί.
Η ψυχολογική βία δεν ξεκινά πάντα με φωνές ή απειλές.
Πολλές φορές κρύβεται μέσα σε φράσεις που ακούγονται «φυσιολογικές», αλλά σταδιακά διαβρώνουν την αυτοεκτίμηση, δημιουργούν ενοχές και μεταφέρουν την ευθύνη στο θύμα.
Σε αυτό το βίντεο, παρουσιάζουμε τρεις χαρακτηριστικές φράσεις που αποτελούν σημάδια ψυχολογικής βίας και εξηγεί γιατί οι λέξεις μπορούν να γίνουν εργαλείο ελέγχου μέσα σε μια σχέση.
Γιατί ο σεβασμός δεν χρειάζεται να κερδηθεί.
Σε μια υγιή σχέση, είναι το σημείο από το οποίο ξεκινούν όλα.
Ποιο είναι το πιο επικίνδυνο σημάδι ψυχολογικής βίας;
Δεν είναι οι φωνές. Δεν είναι οι καβγάδες. Είναι η στιγμή που αρχίζεις να μικραίνεις για να χωρέσεις μέσα σε μια σχέση.
Σε αυτό το βίντεο, η Μαρία Δήμου εξηγεί πώς η ψυχολογική βία λειτουργεί αθόρυβα, οδηγώντας τον άνθρωπο να καταπιέζει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και την προσωπικότητά του, μέχρι να μην αναγνωρίζει πια τον εαυτό του.
Γιατί η αγάπη δεν σε κάνει να φοβάσαι να μιλήσεις. Δεν σε κάνει να μικραίνεις. Σε βοηθά να υπάρχεις ολόκληρος.
